Het centrale thema van dit werk is de anonimiteit en drukte van een treinstation.
Het doek, geschilderd in olieverf, is diagonaal opgedeeld.
Rechts zie je een stroom mensen die zich via een brede, donkere trap omhoog en omlaag beweegt. Links en in het midden bevindt zich een vlakker, geblokt plein waar mensen kriskras door elkaar lopen.
Het sterke, grafische patroon van de geblokte vloer contrasteert met de vloeiende, organische vormen van de menselijke menigte. Dit weerspiegelt de strakke architectuur van een stationstrap versus de chaos van de bezoekers.
Hoewel het een 'menigte' is, heeft elk personage unieke details gekregen. Je ziet mensen op hun telefoon kijken, een ouder die een kind vasthoudt, een man met een hond, en reizigers met tassen. Iedereen is dicht bij elkaar, maar tegelijkertijd volledig in zijn of haar eigen wereld verzonken.